o my love and would-be ,where were you born ?

o my love and would-be !

where were you born ?

in which land..which place..which street?

are you younger..or equal or older to me ?

have you begun your search of me as i now?

have you broadcast your mysterious signals in space

as my signals grope for yours all over the world ?

what you expect of me ..wealth or charm

or strength...or love or status ?

what are your dreams of life?

would we make up a match ?

or fate tricks two diverging hearts into a choking knot ?

i stray in every direction clueless and tired..

sound your bugle loud and bold ?

even a faint call of love would add wings to my soul...

o that precise moment !

for what you await lurking in shadows...

no more breath to subsist on my dreams..

the heart aches..the wait scorches..

the loneliness licks my blood..

o winds ! pick my pair's whispers joltless into my ears..

bring the hot scent of born-for -me

so that i can scale heights and waves

to reach the half of me;

the moon teases me

and the stars heckle me..

o my half !rush into me

to make me full !

S.CHANDRA KALAADHAR

THE SEND-OFF AFTER DEATH

THE SEND-OFF AFTER DEATH

The send-off after death must be poignant
And heavy with deep silent gushing glistening tears;
Let there be voiceless sobs but no wailings;
Need there be no wreaths or garlands on the body;
Yes,the death should not defile those tender flowers!
No fireworks whizzing past tearing the peace of the skies
Nor ear-shattering mindless crackers that deafen the infants!
No kingly decorations for the bier
But a simple framework of split bamboo
And a hay spread on a coconut frond ;
Let death crown itself in utter simplicity and look great
Do not mock death through foolish deeds;
No unsightly dances on the way triggered by liquor
As if to gloat over the death in sprightly jigs!
No 'bum-bum' blowing of the weeping conch
Or the complaining 'ding-ding' counts of the metallic gong;
The rituals for the departed be simple and short
And not extended to days thereafter;
A tree does not wail over the death of its flowers
Or leaves lying withered at its feet!
And let us salute and thank the death
That thanklessly scavenge the wasted remains
And frees the souls from sickly bonds and worries!


-------------S.CHANDRA KALAADHAR

O KOEL THAT MELTS THE GOLDEN EVENING !

பொன் மாலை உருக்கும் கருங்குயிலே !


தைத்ததுவோ பருவ நெஞ்சுள் கூர்முனைக் காதல் முள் ?

ஆங்குக் கசிந்து வடிந்ததுவோ ஆசைக்குருதியும் செங்குளமாய் ?

வதைக்கும் வலி அலைகளாய் எழுந்ததுவோ நினைவுக் கற்றைகள் ?

சோக கீத நதிகளானவோ ஏக்க ஊற்றுகள் ?

மயங்கும் மாலையில் சோலையும் விம்மிட

இதய யாழினில் சோக ராகங்கள் ஓயாது மீட்டிடும்

கானக் கருங்குயிலே ! சொல்லாயோ விடை இதற்கு ?

இலைச்செறிவிடை இராக வழி ஊர்ந்து

விழிநோகக் காத்திருக்கிறேன் ;தாபங்கள் கூறாயோ ?

கூவோ...கூவோ ..கூவோ என உயர்கிளையில் மெல்லத் துவங்கிய நீ

குவ்வ்வோ ..குவ்வ்வோ...குவ்வ்வ்வோ என உச்சக் கூர்குரலில்

இதயமே இடிபடக் கூவி அழைப்பதுவும் எவரையம்மா ?

இரங்கியே அழைத்தும் இறங்காது செல்பவன்

எக்கயவன் அம்மா ?எக் கல்நெஞ்சன் அவன் ?

அலை அலையாய்ப் பெருகி வரும் கீதக் கடலினிலே மூழ்கிடினும்

ஏக்கத்தின் ஆழமதைக் கண்டிலனே !

சிற்றலகு விரித்துப் பெரும் சோகக் குரல் கூட்டி

இச்சோலை வனம் கலக்குகின்றாய் ; பொன் மாலையினை உருக்குகின்றாய் !

ஆறுதல் கூறிடவோ காதல் தேவி வெள்ளி

மேற்திசை வான் வாயிலிலே முகம் காட்டி அன்பாய் முளைத்தனளோ ?

தொற்றிடுமோ உன் சோகம் என்றஞ்சும் கீழ்த்திசையாள்

இரவுமகன் வரவு கண்டு பேராசையுடன் அணைக்கின்றாள்

எங்கோடிப் போவானோ என்று எழும் பேரச்சத்தால் !

என் நெஞ்சினிலும் நொடியில் இதோ பிரிவுக்கனல் மூட்டி விட்டாய் !

கீதநெய் வார்த்து ஓங்கி அதை வானுயர வளர விட்டாய் !

காதலிலே நெகிழ்ந்து துயர் கானத்திலே கரையும்

பேடைக் கருங்குயிலே!ஆறுதல் யாது சொல்வேன் ?



................சந்திர கலாதர்